Geert Renckens

informaticus – genealoog – fotograaf – auteur – vader – filosoof

Geert Renckens

informaticus – genealoog – fotograaf – auteur – vader – filosoof
blog.GeertRenckens.eu

Brandweerkazerne

Geert Renckens, 30 januari 2019

Mijn lagere school doorliep ik in het centrum van Genk, vlakbij de toenmalige brandweerkazerne. Op het dak van de kazerne stond een sirene voor het oproepen van de vrijwilligers in geval van brand. Onze schoolmeester moest dan even zwijgen tot het geloei van de sirene over was. Ondertussen zijn die oproepsystemen behoorlijk veranderd en hoor je sirenes voor andere doeleinden. Prioritaire voertuigen die je voorrang moet verlenen of vaste sirenes om de bevolking te waarschuwen bij rampen.

brandweerkazerne Hasselt 19/07/2019

brandweerkazerne Hasselt 19/07/2019

Onlangs was ik in de brandweerkazerne van Hasselt. Een gloednieuw gebouw, net buiten de grote ring van de stad. Het oude gebouw, nabij de voormalige Kolonel Dusart Kazerne en de gevangenis, Lees het volledige artikel »

Palliatief …

Geert Renckens, 20 februari 2014

Een ontwerp voor de gedenksteen :

RIP-windows

VW Bus (Bulli / Kombi)

Geert Renckens, 13 december 2013

Vandaag, 13/12/2013, loopt in São Paulo, Brazilië, de laatste Volkswagen Type 2 Bus van de band. De eerste VW Bus was gebaseerd op de Kever en werd geproduceerd in Wolfsburg in maart 1950. In 1993 maakte ik in Zuid-Amerika een rondreis van 8000 km in 7 landen met een dergelijk busje. Het was een dubbel-kabine waarbij de laadbak omgebouwd was tot slaaptent. Een zwerfwagen voor 5 personen :

VW-kombi01

VW-kombi02
Ook de bedrijfsbrandweer van de brouwerij in onze buurt gebruikte vele jaren een VW Bus :

brandweer-brouwerij

Herwaardering van mijn rugzak

Geert Renckens, 29 juli 2012

opgetuigd

opgetuigd

Onze kinderen trekken weer op bivak. Ze hebben de leeftijd bereikt voor meerdaagse trektochten en dan is een goede rugzak onontbeerlijk. Alvorens iets nieuws te kopen : eerst even kijken wat we in huis hebben of wat bij familie en vrienden staat.

De eerste rugzak die ik kocht moet tussen 1978 en 1985 geweest zijn. Prijs en plaats van aankoop weet ik niet meer. Ook de fabrikant of het merk is me onduidelijk. Hij behoort tot de eersten die uitgevoerd werden met een uitwendig draagkader in aluminium buizen. Het grootste deel van het gewicht rust bij dit type rugzak op de heup. Het ontwerp is zeer geschikt voor lange wandelingen met een zware last. Later bleek echter dat het gevaarlijk is in hooggebergten zoals de Alpen. Bij een val kan je immers je rug breken. Het label “Alpinist” op één van de laadvakken van mijn rugzak is dan ook ironisch.

Vandaag heb ik hem van de zolder gehaald, wat naaiwerk verricht, klein herstellingen aan het kader en de draagriemen en een kleine wandeling in geladen toestand : 11 kg. Dat lijkt veel, maar er zat dan ook eten in voor enkele dagen, een tentje voor 2/3 personen, slaapzak, reservekleding, enz. Een lading zoals deze rugzak meermaals bevatte.

De geschiedenis van mijn rugzak weergeven is niet gemakkelijk. Plaats en datum zijn niet altijd te achterhalen, en van sommige reizen twijfel ik of ik de rugzak wel of niet bijhad. Ik leende hem ook enkele keren uit aan vrienden. Hierna een lijstje van plaatsen en omstandigheden met enige commentaar die alleszins tot de geschiedenis van mijn rugzak behoren :

startklaar

startklaar

  • talloze bivakken met Chiro St.-Gerolf
  • 3-daagse overlevingstocht per autostop in Vlaanderen en Nederland
  • Wildspitze (hoogste berg van Tirol)
  • Snowdon (Wales – hoogste berg van Groot Brittanië)
  • Similaun (Italië-Oostenrijk – enkele maanden voordat Ötzi er werd ontdekt)
  • Zuid-Amerika (Brazilië, Paraguay, Bolivië, Argentinië, Uruguay)
  • Taiwan
  • Meerdere leidingsbivakken bij Chirojeugd (o.a. Brink, Piepel, Krinkel en Krinkel 95)
  • Texel (Waddeneiland Nederland)
  • Hoge Tatra (Slowakije)
  • Balatonmeer en Budapest (Hongarije)
  • Lissabon (Portugal) en Santiago de Compostela (Spanje)

Eigenlijk is het verheugend om een dergelijk voorwerp, dat ik zelf als jongeling aankocht, aan mijn kinderen door te geven. Verheugend, maar niet zonder risico. Het kost me veel moeite om hen het juiste respect te laten opbrengen voor wat in hun ogen “oude rommel” is. En inderdaad : het stof is eigenlijk versleten, de kleuren zijn altmodisch en het aluminium heeft zijn natuurlijke kleur wat vandaag niet trendy is. Als de rugzak nog eens 20 jaar moet meegaan, zullen ze hem op de juiste wijze moeten onderhouden. Daarna brengt hij misschien zijn aankoopprijs terug op als antiek …

Ik ben geïnteresseerd in de fabrikant van de rugzak. Vermoedelijk kocht ik hem in Aachen bij Kaufhof, maar het kan ook bij Melosport in Zonhoven geweest zijn. Ik schat dat ik er (omgerekend) tussen de 200 en 500 € aan uitgaf.

 

Feest van Chrysotomos

Geert Renckens, 20 januari 2012

In de tweede helft van januari wordt in het laatste jaar van veel middelbare (secundaire) scholen het feest van Chrysostomos gevierd. Chrysostomos was een grieks redenaar en wordt gezien als de patroon van de studenten in de retorica (griekse welsprekendheid). Later breidde het feest zich uit naar alle laatste jaren van het middelbaar onderwijs.

Chrysostomos (mozaïk in Aya Sophia)

Chrysostomos (mozaïk in Aya Sophia)

Net zoals de meeste studentikoze gebeurtenissen heb je er voor- en tegenstanders van, gebeuren er prettige en minder prettige dingen ; sommige jaren is het amusant, anderen valt het tegen. Zelf heb ik Chrysostomos niet zo uitbundig gevierd, maar ik heb wel mooie herinneringen aan de viering op onze school toen ik 12 jaar was en in het eerste jaar zat…

Toen de schoolbel ’s morgens ging, moest iedereen in stilte op de speelpaats blijven. Door de schoolpoort kwam een stoet, voorafgegaan door enkele mannen in het zwart. Daarna paard met lijkkar : de paarden overdekt met zwarte doeken en op de kar een houten doodskist. Zeer traag en met het treurgezang kwam de kar tot in midden van de speelplaats. Daar werd ze dan door enkele mannen geopend… Chrysostomos, in wit gewaad, kwam recht en er werd hem zijn staf en boek aangereikt. Rechtstaande vanuit zijn kist, sprak hij ons, de leerlingen, met luide stem toe. Er was geen geluidsversterking en voor het begrip van de jongeren preekte hij deze keer in het Nedelands. Ondertussen was het (zeker voor de leerlingen van de hogere jaren) duidelijk : Chrysostomos was vandaag weer opgestaan uit zijn graf en ging zijn volgelingen toespreken. In redevoeringen was hij absoluut superieur. Het hele lerarenkorps kwam aan bod in zijn toespraak. Over elkeen wist hij wel een grappige anekdote te vertellen, kon hij uitleg geven bij zijn of haar bijnaam of kon er weer eens een publiek geheim verklapt worden. Chrysostomos kon het vertellen zonder iemand te kwetsen en toch grappig voor het hele publiek. Na ongeveer een half uur eindigde de toespraak en kwam de rouwstoet opnieuw in beweging : de mannen in ’t zwart verlieten de school met op de rouwkar de rechtstaande Chrysostomos. Ze gingen elders het feest verder te zetten…

rouwstoet

rouwstoet

Graag had ik geweten wie de acteur was die Chrysostomos speelde in het Sint-Jan Berchmansinstituut te Zonhoven tijdens het schooljaar 1974-1975. Hij heeft als redenaar een grote indruk op mij nagelaten…

Schoonmoeder

Geert Renckens, 20 februari 2011

Mooi en moeder
oma van mijn kinderen
Vol van liefde, sterk hart
Het kruis dat moeder natuur ons geeft…
Het moet gedragen worden !
Begin van nieuw leven.
Rust zacht. We gedenken jou.

Barcelona

Geert Renckens, 11 december 2009

Fantastisch hoe de Catalanen dit in elkaar staken. Onderstaande foto zegt weinig. Ook een video kan het moeilijk weergeven. Je moet immers de waterdruppels voelen. Het rond-jezelf effect van een waterpark, springende, zwierende, huppelende fonteinen… In een feërieke verlichting.
En dan “Barcelona” door de magistrale stem van Freddy Mercury. Lekker dicht bij mijn vrouwtje op deze milde herfstavond. Je wil mee dansen, maar dat lukt niet… Fonteinen dansen anders dan mensen. Liever genieten van het innemend schouwspel. Emotionele rillingen over onze rug. Tranen van geluk over hoe mooi de menselijke creativiteit is.

18015072_klein

Dré

Geert Renckens, 9 oktober 2009

Als je de keuze maakt om jeugdleider te worden moet je hiervoor een aantal cursussen volgen. Voor mij gebeurde dat eind 1979. In de Chiro volg je eerst inleidingscursus (IK) en daarna scholingsbivak (SB). Naast de mooie herinneringen in de leefgroepen en de interessante kennis die je opdoet zijn de groepsmomenten met plezante toneelstukken me bijgebleven. Eén van de opvallendste leider-acteurs was ongetwijfeld Dré Steemans, een medewerker van verbond Limburg en leider bij Chiro Maasmechelen. Met deze chirogroep ging hij trouwens nog steeds mee op bivak om te koken. Veel van de dolle fratsen die hij op het podium van de leidingscursussen bracht, werden meegenomen naar de diverse chirogroepen in Limburg. Ook in mijn eigen chirogroep en afdeling heeft hij me vaak geïnspireerd voor groepsmomenten en bonte avonden.

Al tijdens de leidingscursussen bij Chiro Limburg was duidelijk dat Dré een bijzonder acteertalent had, de gave om een grote groep te amuseren, overliep van creatieve ideeën en mateloos aanstekelijk en inspirerend was.

Mijn oprecht deelnemen aan familie en (chiro)vrienden.

75 jaar Chiro – Feest mee !

Geert Renckens, 31 augustus 2009

Chiro stunt – Dans mee.

Zo begin je met roken …

Geert Renckens, 28 juli 2009

Als je nog niet de volheid van het leven bereikt hebt (35 jaar !) : uitdrukkelijk verzoek om niet verder te lezen, ofwel dit artikel tot het einde aandachtig te bestuderen. Ik wil een tijdsbeeld schetsen en zeker niet aanzetten tot beginnen roken !

Vandaag was ik voor zaken in Zonhoven. Een gemeente die ik wat beter ken omdat ik daar enkele jaren op internaat zat. Van de gelegenheid maakte ik gebruik voor een ommetje langs mijn oude school : weer een fotootje voor mijn panoramio-album.

Toen ik bezig was ontmoette ik daar een bekende : frater Sibrand (Frater van Tilburg). De man zag er uitstekend uit, en wonder boven wonder herkende hij me ook meteen… We haalden herinneringen op en ik kreeg een uitgebreide privé-rondleiding op de plaats waar ik jaren alle lief en leed met mijn makkers deelde ! Bedden staan er niet meer… De slaapzaal is omgebouwd tot klassen met o.a. een virtueel kantoor. De ontspanningsruimte is een keuken geworden en er is een grote sporthal bijgebouwd. De grote verzameling voorhistorische pijlpunten die de gang vulde is overgedragen aan het Gallo-Romeins museum (Tongeren), maar het skelet van de russische vrouw die in WO2 stierf, staat er wel nog. De school is nu ook gemengd. In mijn tijd was Paulien de enige vrouw die ik daar in al die jaren gezien heb… Zij was er werkvrouw en een ongelofelijk goed en lief mens. Tussen haar vele bezigheden had ze ook wel tijd voor een babbeltje met ons. Zij was overigens ook de fiere moeder van de toen nog jonge profvoetballer Georges Leekens.

Tijdens de rondleiding viel me bij het binnenkomen vanaf de speelplaats het bord “rookvrije zone” op. Is deze school dan niet volledig rookvrij ? Ach, het zal voor oud-leerlingen en bezoekers zijn zoals ik…

Toen ik hier in september 1974 binnen kwam was roken “normaal”. De internen mochten roken vanaf het derde jaar. De eerste- en tweedejaars (12-13-jarigen) moesten toestemming hebben van hun ouders. Héél precies weet ik het niet meer maar roken was voor mij in de lagere school al niet onbekend… Mijn ouders hebben me het absoluut afgeraden, maar ik had de vrijheid… Ik vermoed dat ik in het eerste jaar in Zonhoven geen toestemming kreeg van mijn ouders, want er werd stiekum op de toiletten gerookt. Niet plezierig voor de niet-rokers… Maar ook moeilijk te controleren… Ouderen rookten immers ook op het “gemak” omdat dat daar “zo goed smaakte”. Asbakjes, zoals vaak in café’s, hingen er echter niet… Net als vandaag waren er voor- en tegenstanders van het roken. De gevolgen voor de gezondheid waren evenzeer bekend en soms stierf er wel eens een zware roker aan longkanker. Op sigaretten stonden hoge accijnzen, maar maatschappelijk lag het allemaal toch héél wat anders… Een jaar eerder, toen ik nog in het 6de studiejaar zat, kwamen 23 jongens om in de brand van het internaat van het Heilig-Hartcollege in Heusden. Oorzaak was stiekum roken. Ik was ook voorbestemd om naar Heusden te gaan, maar door die ramp kwam ik dus in Zonhoven terecht. Roken in bed vond ik zelf heerlijk, maar op school was het verboden…

© De teksten, afbeeldingen en media in dit document zijn auteursrechtelijk beschermd door nationale en internationale auteursrechten en mogen zonder voorafgaande toelating onder geen enkele vorm worden gepubliceerd of gebruikt. Citeren kan mits vermelding van auteur en datum en verwijzing naar de website blog.GeertRenckens.eu.