Geert Renckens

informaticus – genealoog – fotograaf – auteur – vader – filosoof

Geert Renckens

informaticus – genealoog – fotograaf – auteur – vader – filosoof
blog.GeertRenckens.eu

Nieuwsbrieven

Geert Renckens, 27 maart 2011

Ik ben geabonneerd op enkele nieuwsbrieven van kranten waarbij soms mijn postnummer ingegeven is. Dagelijks krijg ik dan een bericht in mijn mailbox met de hoofdtitels van de krant. Meestal beginnen die mails met “Helaas is er vandaag geen nieuws uit uw gemeente“.

Gelukkig !” denk ik dan bij mezelf, “… geen overvallen en inbraken, geen verkeers- en andere ongevallen, geen branden, geen ruzies, …” Voor mij mogen ze die “Helaas” best weg laten uit die nieuwsbrieven.

snelbericht

Geert Renckens, 22 februari 2011

Rond 16:00 u. kreeg ik een SMS van mijn zoon : “heb grote honger ben om kwart over 4 thuis zorg dat er eten op tafel staat”. Al fijn dat ik deze keer het bericht begreep : nog wat problemen met hoofdletters en leestekens, maar verder toch al juist taalgebruik en niet van die nieuwerwetse afkortingen. Met dingen als mobiele telefoons ben ik niet zo vlot, maar ik heb toch maar onmiddellijk geantwoord : “tot uw dienst jhr.” De afkorting van jongeheer heb ik hem achteraf moeten uitleggen.

Tekort aan ICT-personeel ?

Geert Renckens, 2 januari 2011

De federale overheid kampt met een tekort aan ICT-personeel schrijft Knack. Ik solliciteer al 2 jaar zeer regelmatig bij de verschillende overheden naar een ICT-functie. Vaak hoopgevend, maar tot heden toch zonder succes. Naar aanleiding van het artikel heb ik nog eens de verschillende federale overheidssites afgelopen. Het resultaaat is alles bijeen genomen teleurstellend : ik vond een 10-tal vacatures die echter zeer specifiek waren of niet binnen een redelijke afstand, waardoor ik er niet voor in aanmerking kom.

Als uitkeringsgerechtigde werd ik door de RVA (Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening) opgeroepen voor een verhoor. Ik moest bij de dienst “Dispo” zijn. Natuurlijk had ik een uitdruk mee van de stappen die ik het voorbije jaar ondernomen heb. Een lijst van 4 blzn. Toen de ambtenaar mij vroeg naar mijn sollicitatie’s antwoordde ik dat ik zeer geïnteresseerd was in het tekort van 1000 informatici bij de overheid. De plichtsbewuste ambtenaar wist niet waarover ik het had… De RVA is toch een dienst voor arbeidsbemiddeling, ook in eigen rangen, niet ? Hij trachtte me nog even naar Selor en verschillende departementen door te verwijzen, maar daarin was ik hem dus al voor geweest.

Ik heb dan toch maar mijn lijstje gepresenteerd en doorgenomen met de man. Hij werkt immers op de dienst “Dispo” (What’s in a name ?) en moet erover beslissen of ik voldoende inspanningen verrichtte waar dan uiteindelijk mijn uitkering van afhangt. De controlerende overheid, weet je wel ? Voor “arbeidsvoorziening” of -bemiddeling heb ik bij de RVA nog niet de juiste kanalen gevonden. Ik zou het anders goed kunnen gebruiken, want mijn sollicitaties bij verschillende overheden deden al meermaals mijn wenkbrauwen fronsen, maar die zaken acht ik (nog) niet vatbaar voor publicatie…

Het volledige rapport van Fedict : Fed-eView/A 2009

De politie, jouw vriend ?

Geert Renckens, 15 oktober 2010

A23Ik ben weer eens geflitst… Niet dat het zo dikwijls gebeurt, maar toch… Het was op een matig drukke verbindingsweg waarlangs een lagere school ligt. Ik ken de omgeving enigszins en de school ook omdat ik er af en toe moet zijn. De lessen duren daar tot 14:30 u. Langs de drukke weg staan elektronische verkeersborden die soms een snelheidsbeperking van 30 km/u aangeven en anders een snelheidsbeperking van 70 km/u. Ik passeerde er rond 15:30 u. en ik was reeds voorbij de school, waar op dat uur geen leven meer was. Toen zag ik de flits… Ik reed ongeveer 70 km/u. Ik moet eerlijk zijn en toegeven dat ik niet gezien heb hoe het elektronisch verkeersbord stond, maar aangezien het anonieme voertuig met meetapparatuur, zal het waarschijnlijk wel op 30 km/u. gestaan hebben.

Zou het niet beter geweest zijn als de agent, die misschien in zijn voertuig ligt te slapen, in uniform aan de school had gestaan ? Dan had ik hem wél gezien en zeker vertraagd, want met zo’n scenario verwacht je kinderen in die buurt. Mijn snelheid tracht ik steeds zo goed mogelijk aan te passen aan de omstandigheden, zoals het verkeersreglement voorschrijft. Het zou bovendien mijn frustratie vermeden hebben, de veiligheid verhoogd, en vooral mijn portefeuille weer niet nodeloos lichter gemaakt… Voor vadertje staat zou het financieel minder gunstig zijn… Ach ja, de officieren bij politie moeten tegenwoordig ook hun committement brengen. “De politieagent, jouw vriend” lijkt alweer een slogan uit een ver verleden…

Abortusweg

Geert Renckens, 13 oktober 2010

Vroeger waren de wegen vaak in een betere staat. Dat komt allicht omdat de verharding meestal nog niet zo oud was, maar zeker ook omdat ze minder intens gebruikt werden. Zo’n 20 jaar geleden werd begonnen aan de volledige heraanleg van de autosnelweg Luik-Antwerpen. Ironisch daarbij is dat deze weg het ongelukkige volgnummer A13/E313 heeft. De initiële aanleg van deze autosnelweg was al een moeilijke klus omdat hij dwars op de geografische hoogtelijnen ligt en veel riviertjes kruist. Wegens de slechte staat werd hij in de 70-er en 80-er jaren smalend de abortusweg genoemd.

Laat het onderhoud van onze wegen te wensen over ? Ik weet het niet. Opvallend is wel dat schade aan de wegen ten gevolge van weersomstandigheden vaak uitgebreid de media halen. Ook dat is allicht een gevolg van het intensere gebruik en het feit dat veel meer mensen met de gevolgen geconfronteerd worden. Voor het preventief onderhoud van de wegen is er geen aandacht in de media als het geen hinder veroorzaakt.

Onderhoud van wegen is belangrijk en kost nu eenmaal geld. Wegen van hoge kwaliteit vergen minder onderhoud, maar meer geld bij de (her)aanleg. Speciale constructie’s in wegen om het verkeer in goede banen te leiden en te begeleiden (observatie en signalisatie) kosten ook geld.

Bij dit alles had ik het nog niet over de veiligheid. Goed onderhouden wegen zouden veiliger moeten zijn áls de weggebruikers ze verstandig gebruiken. Vooral “aangepaste snelheid aan de omstandigheden” is cruciaal. En daar wringt het schoentje stevig ! De laatste decenia is er ontzettend veel geïnvesteerd in verkeersremmende infrastructuur, controle-apparatuur, enz. Daarbij werd educatie ronduit stiefmoederlijk behandeld ! Als je eens je kennis en kunde bewezen hebt, meestal op je 17de of 18de, krijg je je rijbewijs. Van systematische bijscholing en verkeerseducatie is geen sprake op wat goed bedoelde affichecampagnes en niet-populaire tv-spotjes na. De overheid steekt liever haar geld in verkeersdrempels (hoe ontstond ook weer een abortusweg), flitspalen (= goudmijntjes), ronde punten (je wordt er zelfs zonder alcohol draaierig van), en asverleggingen (als fietser huiver ik als er toevallig ook een auto aankomt). Het doet me denken aan een vriend-ambulancier die ernaar hunkert om eens de Minister van Verkeer in zijn ziekenwagen te krijgen. Dat zou pas iets zijn : hem/haar alle verkeersremmers in het land laten voelen alvorens naar het ziekenhuis te rijden. Als ze dan toevallig ook nog zwanger is, zal ze perfect de vroegere bijnaam van de A13/E313 begrijpen.

Autosleutels

Geert Renckens, 23 april 2010

Mijn vrouw en ik hebben elk een auto… We hadden het er al enkele keren over of dat wel écht zo nodig is… Eigenlijk niet, maar praktisch gezien is het toch vaak gemakkelijk. Het zijn ook 2 kleinere auto’s : beiden 2-de hands. Eén van de auto’s kochten we met slechts één sleutel : een sleutel met een elektronische beveiliging waardoor een duplicaat aanmaken behoorlijk duur is. We hebben dus geen duplicaat laten maken.

Beide auto’s waren aan het routine-onderhoudsbeurt toe, en gisteren had ik me voorzien om met beiden naar de garage te gaan. ’s Morgens met twee auto’s naar de garage, eentje daar gelaten voor het onderhoud en dan verder gereden om mijn vrouw af te zetten op haar werk. ’s Middags ging ik dan de auto’s verwisselen zodat de tweede ’s namiddags zijn beurt kon krijgen. En ’s avonds mijn vrouw op de omgekeerde wijze terug gehaald. Allemaal keurig gelukt… want je moet dan toch altijd opletten wat je met de sleutels doet… Welke je meeneemt, welke in de garage blijft, enz.

Deze morgen moesten we dan samen bij de notaris zijn voor een eigendomskwestie. Het lag in de richting van het kantoor waar mijn vrouw werkt en daarom gingen we weer elk met onze eigen auto. Ik had van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog met iemand af te spreken om nog vlug iets langs te brengen. Daarom vertrok ik een kwartiertje eerder. Spulletjes afgegeven en doorgereden naar de notaris. Toen ik op enkele 100-en meters na aan zijn kantoor kwam, rinkelde mijn mobieltje. Leek me onheilspellend… Zij vond haar autosleutels niet ! “Wat ik daar gisteren mee gedaan had”… Ik wist het ook niet dadelijk… Met mobieltje aan mijn oor mijn eigen auto vluchtig nagezocht : handschoenkastje, middenconsole, mijn broekzakken ! Daar was háár enige sleutel ! Ondertussen was het afspraakuur bij de notaris genaderd. Maar : zij kon niet meer op tijd zijn, en de goede stemming van deze morgen was gebroken.

Ik ben dan toch maar doorgereden naar de notaris om ons te verontschuldigen dat we er niet samen konden zijn. En natuurlijk de onvermijdelijke afspraakvergoeding…

Windows 7

Geert Renckens, 16 maart 2010

Microsoft, dat het populaire besturingssysteem Windows onder haar producten heeft, wordt door economen als een technologiebedrijf gezien. In de loop der jaren heb ik echter zeer weinig vernieuwende technologien gezien bij Microsoft. Het bedrijf is groot geworden met het opkopen van technocraten : mensen en bedrijven die technologie rijp kunnen maken voor het volk, zeg maar de markt of het publiek.

cartoon windows logo

Windows logo

Microsoft is eerder een marketingbedrijf : het beheerst de kennis om een product te verpakken en te verkopen. (Grafische) vormgevers zijn ook heel belangrijk, maar die zijn tegenwoordig overal te koop. Windows is geen innovatie van Microsoft ! Het is gebaseerd op GEM, een grafische besturingssysteem dat te weinig auteursrechterlijke en commerciële bescherming genoot, en op straat voor het oprapen lag.
De eerste stabiele Windows dateert van de 90-jaren en had als versienummer 3.11. Versienummers zijn echter niet populair en de volgende producten kregen jaarnummers : 95, 98, 2000. Parallel daarmee zag Microsoft de noodzaak van een netwerkversie voor bedrijven. Dat was in de periode dat Bill Gates het internet nog een “hype” noemde. NT (Network Technology) werd deze Windows-versie gedoopt, maar enkele jaren later werd het herdoopt naar XP. Waar die laatste afkorting voor staat heb ik nooit goed begrepen… X werd toen in de marketing vaak gebruikt voor Extended. Laten we zeggen dat dit product een versie van NT was met wat extra toeters en bellen. In de christelijke wereld staan de griekse letters Chi (χ) en Rho (ρ) voor de initialen van Christus De Gezalfde, vaak genoteerd als XP. Maar we zullen toch maar niet gaan denken dat die amerikaanse marketing-bollebozen door hun geloof gedreven worden… Of toch ?
Nog boeiender vind ik de (voorlopig !) laatste productcode van Windows, nl.: 007. Het zou sinds 3.11 opnieuw een versienummer kunnen zijn die men op het publieke front gaat gebruiken… Ofwel een volgnummer, zoals ooit van een veiligheidsagent die een lang leven moest meegaan… Voor het gemak van de mensen : laat de leidende nullen wegvallen. Ongetwijfeld worden de bedenkers deze keer wél gedreven door hun (bij)geloof, maar dan in het product zélf !
Ik kijk met spanning uit naar hoe Microsoft vanaf nu zal omgaan met de overvloed aan veiligheidswaarschuwingen die de Windows-gebruikers steeds opnieuw moeten geruststellen dat ze met een veilig product werken…

Microsoft, dat het populaire besturingssysteem Windows onder haar producten heeft, wordt door economen als een technologiebedrijf aanzien.
In de loop der jaren heb ik echter zeer weinig vernieuwende technologie gezien bij Microsoft. Het bedrijf is groot geworden met het opkopen van technocraten : mensen en bedrijven die technologie rijpe kunnen maken voor het volk, zeg maar de markt of het publiek.
Microsoft is een marketingbedrijf : het beheerst de kennis om een product te verpakkenen te verkopen. (Grafische) vormgevers zijn ook heel belangrijk, maar die zijn ook overal te koop.
Windows is geen innovatie van Microsoft ! Het is gebaseerd op GEM, een grafische omgeving die te weinig auteursrechterlijke en commerciële bescherming genoot, en die op straat voor het oprapen lag.
De eerste stabiele Windows dateert van de 90-jaren en had als versienummer 3.51. Versienummers zijn echter niet populair en de volgende producten kregen jaarnummers : 97, 98, 2000. Parallel daarmee zag Microsoft de noodzaak van een netwerkversie voor bedrijven. Dat was in de periode dat Bill Gates het internet nog een “hype” noemde. NT, Network Technology werd deze Windows-versie gedoopt, maar enkele jaren later werd het herdoopt naar XP. Waar die laatste afkorting voor staat heb ik nooit goed begrepen… X werd toen in de marketing vaak gebruikt voor Extended. Laten we zeggen dat dit product een versie van NT was met wat extra toeters en bellen.
In de christelijke wereld staan de griekse letters Chi (X) en Rho (P) symbool voor de Christus Koning.

Leefwereld

Geert Renckens, 26 januari 2010

brochure_naar_de_eerste_graad_SO

voorpagina brochure "naar de eerste graad SO"

In onze contreien spreken we Nederlands, maar toch heeft elke leefwereld zo zijn eigen taaltje, en dikwijls ook een aantal specifieke afkortingen. We noemen dit vaktaal of jargon.

Onze kinderen zitten nog in het basisonderwijs en onlangs werden we uitgenodigd op een informatie-avond voor de studie- en school-keuze voor het Secundair Onderwijs (in Nederland : voortgezet onderwijs). De informatie-avond was bestemd voor de ouders, maar “geïnteresseerde” kinderen waren deze keer ook welkom. Onze oudste wás geïnteresseerd en vergezelde ons…

We kregen veel informatie en ook de brochure “Naar de eerste graad SO”. Onze zoon bekeek de voorpagina, wees naar de afkorting SO en vroeg me fluisterend : “Papa. SO, dat betekent toch sexuele opvoeding ?”

Twitter

Geert Renckens, 9 december 2009

Als Google vindt dat de privé-sfeer (privacy) enkel voor criminelen (misdadigers) is, dan had ik toch liever niet dat mijn vrouwtje gezien had wat hier zonet in onze tuin gebeurde… Ik ging de emmer voor de kerstboom vullen met wat zand en toevallig liet de buurvrouw ook haar hondje buiten. Nog eens een gezellig klapke gedaan over onze kinderen en de huisdieren 😉

Vrijheid en mobiliteit

Geert Renckens, 6 november 2009

Misschien klinkt het vreemd voor niet-Belgen, maar in België wordt er onder vrijheid andere dingen verstaan dan vrijheid van reizen (zich verplaatsen). In die zin zijn Belgen (behoudens de uitzonderingen) verplicht te gaan naar de plaats die de overheid beveelt. Een regel die (sinds de opschorting van de dienstplicht) nog slechts beperkt wordt toegepast. Een andere regel : Als “uitkeringsgerechtigde werkzoekende” ben je verplicht om beschikbaar te zijn voor de arbeidsmarkt. Lijkt me nogal logisch, niet ?

Ik kreeg een brief waarin stond dat ik me 2 dagen later op een welbepaald uur moest aanmelden in een kantoor. Het kantoor lag in een naburige gemeente op een kleine 20 km van mijn woning. De brief vermelde bovenaan duidelijk “uitnodiging”. Iets verder stond iets als ¨: “u bent verplicht zich aan te melden”. Voor : “een gesprek van 10 minuten”.

Tja, ik heb vele jaren een bedrijfswagen ter beschikking gehad, maar op die dag zal ik mijn vrouw dan maar weer eens naar haar werk brengen en halen met onze auto (weer zo’n 2 x 2 x 12 km). Of ik ga met de bus naar dat kantoor… ook al extra onkosten en door de ongelukkige uurregeling méér dan 3 uur van huis…. De fiets zou ook nog kunnen : in de gietende regen en met mijn huidige fysiek op mijn krammikkelige fiets is die inspanning minstens dubbel zwaar … Ik solliciteer toch ook niet voor brandweerman, soldaat of daklegger. Als ik met de bus of de fiets ga moet ik zeker ook nog kinderopvang voorzien. Het is immers herfstvakantie. Weer extra onkosten, tijdverlies en/of andere mensen mobiliseren… Het is niet de eerste keer dat ik voor een dergelijk gesprek van 10 minuten opgeroepen wordt. Je krijgt een vacature aangeboden of men wil weten hoe en hoeveel je solliciteert.

Ik contacteerde de dame die als contactpersoon vermeld stond. Of de zaak niet telefonische en per post geregeld kon worden ? Of dat we elkaar in mijn woonplaats konden ontmoeten ? Eventueel kon ik haar zelfs thuis ontvangen. Ze stelde een andere locatie voor in een naburige stad, maar die was al bijna even ver… Het ging over een werkaanbieding, maar ze kon of mocht me telefonisch niet vertellen over welke functie of welk bedrijf het gaat.

Ik heb mezelf en mijn gezin dan toch maar in alle bochten gewrongen en ben op de oorspronkelijke “uitnodiging” ingegaan. De vriendelijke, maar weinig geïnteresseerde dame overhandigde me de begeleidende nota’s en gaf de bijhorende uitleg. Ze bevatten het adres van het bedrijf, een korte functie-omschrijving en hoe je moet solliciteren.

Ik ben al blij dat het bedrijf zich in mijn buurt situeert (zelfs dichterbij dan het kantoor waar ik me moest aanmelden), want de regel is dat je werkaanbiedingen tot 80 km niet mag weigeren. Brussel en Antwerpen liggen wat dat betreft net binnen dat bereik, maar vergen beiden ca. 3 uur reistijd per dag ! Inzake mobiliteit mogen ze me dan liever Luik, Maastricht of Aken voorschotelen… Maar voor die steden is het aangehaalde kantoor niet bevoegd…

© De teksten, afbeeldingen en media in dit document zijn auteursrechtelijk beschermd door nationale en internationale auteursrechten en mogen zonder voorafgaande toelating onder geen enkele vorm worden gepubliceerd of gebruikt. Citeren kan mits vermelding van auteur en datum en verwijzing naar de website blog.GeertRenckens.eu.